چگونه کودک ۹ ساله ام رو تشویق به استقلال کنم ؟

امروز با پسر نه ساله ام می خواستیم بریم فروشگاه تا برای خونه خرید کنیم قبل از این که خودم آماده بشم لباس های پسرم رو روی تخت مرتب گذاشتم و به پسرم گفتم لباس هاتو روی تخت آماده گذاشتم تا من آماده میشم تو هم لباس هاتو بپوش ولی هنوز از اتاق بیرون نرفته بودم که برگشتم و یه نگاهی به پسرم کردم و گفتم برای پوشیدن لباس به کمک احتیاج داری یا نه ؟ بعد از اتاق بیرون رفتم و وقتی آماده شدم می خواستیم بریم که به کودکم گفتم بزار بند های کفش هات رو واست ببندم بعد بریم ، خلاصه رفتیم خرید کردیم و برگشتیم خونه و می خواستیم وسایلی که خریدیم رو سر جای خودش بذاریم در همین حال پسرم شیشه مربا رو برداشت و می خواست درش رو باز کنه و مربا بخوره ولی من سریع واکنش نشون دادم و گفتم که شیشه مربا رو بده تا درش رو واست باز کنم تا بتونی بخوری ، بعضی اوقات که بچه های دیگه رو می بینم که کارهاشون رو خودشون انجام میدن با خودم میگم چرا پسر من نمی تونه این کارها رو انجام بده کارهای ساده ای هم هستند ولی از پسش بر نمیاد ، این موضوع خیلی منو نگران کرده ونمیدونم چکار کنم تا پسرم بتونه یه کوچولو کارهاشو خودش انجام بدهد .

استقلال به چه معناست ؟

یعنی بتونیم بدون کمک والدین و اطرافیان کارهامون رو انجام بدیم و به دیگران وابسته نباشیم .

چرا مهمه که کودکان رو تشویق به استقلال کنیم ؟

خیلی مهمه که کودکان بتونن بدون حضور والدین کارهای خودشون رو انجام بدن و بدونن در موقعیت های مختلف چه  احساساتی رو نشون بدن  ولی اگه کودک ما برای انجام کارهای خودش وابسته به حضور ما باشه و در همه حال ما راه حل مشکلاتش رو نشونش میدیم باعث میشیم  به مرور زمان کودک به کار ما مخالفت کنه و اگر باز هم ادامه بدیم باعث عصبانیت و پرخاشگری کودک می شود .

برای تشویق کودکان به استقلال چه کارهایی باید بکنیم ؟

۱ – به کودکان اجازه انتخاب بدهیم .

وقتی می خوایم بیرون بریم به جای این که لباس های کودکمون رو آماده روی تخت بزاریم به کودکمون بگیم که اون ها رو بپوشه ، از کودکمون در مورد رنگ لباسش بپرسیم و به کودک اجازه بدیم که لباسی رو که می خواد بپوشه رو انتخاب کنه و یا وقتی به پارک میرید به جای این که به کودکتون بگید که زود باش بازی کن الان دیگه باید بریم ، بگید پنج دقیقه دیگه وقت رفتن هست دوست داری تاب بازی کنی یا سرسره بازی ، به راحتی به کودکمون اجازه میدیم که خودش کارها و بازی هاشو انتخاب کند .

۲ – به تلاش کودکان احترام بذاریم .

و یا وقتی که کودک نمی تونه در شیشه مربا رو باز کنه به جای این که شیشه رو از کودک بگیریم و خودمون باز کنیم ، به کودک بگیم که باز کردن در شیشه خیلی سخته ولی بعضی وقت ها اگه با قاشق روی درش چند تا ضربه بزنی به باز شدن درش کمک می کنه ، به همین راحتی می تونیم به تلاش کودکمون احترام بذاریم .

۳ – سوالات زیادی رو نپرسیم .

و یا وقتی از مدرسه میان پشت سر هم سوال می کنیم که امروز مدرسه چه طور بود ؟ تغذیه هات رو خوردی ؟ امتحانت آسون بود یا سخت ؟  و یا وقتی خونه دوستشون به مهمونی میرن به محض این که میان خونه اجازه نمیدیم یه لحظه بشینن سوالاتمون رو شروع می کنیم ، بچه ها هر موقع که دوست داشته باشن صحبت می کنن و اجازه بدیم خودشون برای صحبت کردن پیش قدم بشوند .

۴ – برای جواب دادن به سوالات کودکان عجله نکنیم .

وقتی کودکان سوال می پرسند برای جواب دادن به سوالشون عجله نکنیم  و به جای این که یک ساعت برای کودک توضیح بدیم به کودکمون بگیم که ( تو چی فکر می کنی ؟ ) با این کار به کودکمون اجازه میدیم که به سوالشون فکر کنن و ببینن چه جوابی می تونن پیدا کنند .

۵ – تشویق کردن کودکان به منابع خارج از خونه

براتون حتما پیش اومده که کودکتون دوست داره به کلاس زبان یا فوتبال بره چون دوستش داره به اون کلاس میره به جای این که سریع بگیم باشه به کودکمون بگیم ( باشه اجازه بده پرس و جو کنم تو هم از دوستت بپرس اونجایی که کلاس فوتبال میره خوبه یا نه ؟ ) در واقع با این کارمون به کودکمون داریم میگیم که می تونیم از اطرافیانمون هم کمک بگیریم .

۷ – نگرفتن امید از کودکان

بچه ها وقتی کوچیک هستند شغلی رو انتخاب می کنن و با ذوق به ما میگن ولی ما معمولا توی ذوق بچه ها می زنیم و با این کارمون در واقع امید رو از بچه هامون میگیریم ، پس سعی کنیم بچه ها رو ناامید نکنیم و اون ها رو به امید ، تلاش و شاید رسیدن به آرزوهاشون امیدوار کنیم .

کمی صبر کنید...

banner3

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توجه داشته باشید پس از فرم نظر

logo-samandehi